เพียงผู้เดียวในหุบเหว

ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันอยู่ที่ไหน

สถานที่นี้ชั่งมืดและหนาว

เพียงผู้เดียวในหุบเหว

ฉันเดินหลงทางฝ่าผ่านม่านหมอก

อากาศบางเบา ทำให้หายใจหอบถี่

ความทรงจำวิ่งตามความอึดอัดสูสี

เกิดอาการจุกอกและมวนท้องเฉียบพลัน

ก่อนจะจับความรู้สึกได้ทัน

น้ำตาก็เ่อ่อล้นรินไปเสียแล้ว ...