ฉันคิดถึงใครคนหนึ่ง

ฉันคิดถึงใครคนหนึ่ง

คนที่เคยทำให้ทุกวันของฉันดูสดใส

แต่วันนี้ทุกอย่างเป็นไป

คนคนนั้นกลับทำให้ฉันเศร้าใจตราบชั่วนิรันดร์

วันเปลี่ยนคืน เวลาหมุนไปแสนนาน

ฉันยังคงดักดานคิดแต่เรื่องเก่า

ทุกครั้งที่ใบหน้าเธอโผล่เข้ามาผ่านสมอง

หัวใจที่ร้าวรานก็แตกเป็นเสี่ยงๆหนแล้วหนเล่า

แต่ถึงอย่างไรฉันก็ไม่มีทางย้อนกลับไป

ฉันไม่น่าสงสารขนาดนั้น

และฉันยังเชื่อว่าวันนึงเรื่องราวของเธอ

จะเป็นเพียงจดหมายเก่าๆที่ข้อความพล่าเลือนจากกาลเวลา ...

ช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์

ฉันสงสัย ความรักที่จริงแล้วเป็นอย่างไร

รักแท้ที่หลายคนพูดถึงควรจะรู้สึกเช่นไร

และความสัมพันธ์ที่ผ่านไปแล้วนั้นใช่ความรักหรือไม่

เหตุผลใดที่ทำให้เรามอบหัวใจอันบอบบางให้ใครซักคน

ฉันสงสัย เมื่อเรารักใครซักคนเราจะสามารถทำอะไรเพื่อคนคนนั้นได้บ้าง

เราอาจสงสัยในตัวเองว่าเราสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองไปได้เพียงใดเพื่อให้ใครซักคนรักเรามากเท่าๆกับที่เรารักคนคนนั้น

ฉันเฝ้ามอง เรียนรู้ และสัมผัส แต่ฉันก็ยังคงสงสัย

ฉันอาจหาคำตอบไม่เจอแม้จนวันสุดท้ายของชีวิต

หรือฉันอาจเจอใครที่ทำให้ฉันเจอคำตอบในซักวัน

แต่ระหว่างช่วงเวลา ขณะนี้ ฉันทำได้ดีที่สุดคือการใช้ใจที่บริสุทธิ์นี้เรียนรู้ความรักนี้ต่อไป

และหวังว่าวันนึงคำตอบนั้นจะมาจากคนคนนี้ ...

มหาสุมทรล้ำลึกสุดจิตนาการ

มหาสุมทรล้ำลึกสุดจิตนาการ กว้างใหญ่กว่ากำลังของฉันที่จะค้นได้ทั่วถึง

ฉันเป็นเพียงปลาตัวหนึ่ง แหวกว่ายอยู่ในมวลน้ำมหาศาล

ในวันที่ฟ้าโปร่งสดใส ฉันแหวกว่ายอย่างสบายใจและผ่อนคลาย

แต่บางครั้งในวันที่พายุถ้าโถม ฉันแหวกว่ายด้วยความกลัวและเหนื่อยล้า

มหาสมุทรทำให้ฉันอบอุ่นและบางครั้งก็ทำฉันเหน็บหนาวเจียนตาย

เวลาทั้งหมดของฉันอยู่ที่มหาสมุทรแห่งนี้ บางทีฉันเคยสงสัยว่าแม่น้ำเป็นเช่นไร

จะโกรธเกรี่ยวและอ่อนโยนอย่างมหาสมุทรหรือไม่

จะสงบนิ่งหรือแข็งกร้าวกว่ามหาสมุทรอย่างไร

น้ำจืดจะน่ารื่ยรมย์กว่าน้ำเค็มขนาดไหน ฉันได้แต่สงสัยในเรื่องราวเหล่านี้

ซักครั้งหนึ่ง ฉันอยากแหวกว่ายอยู่ในแม่น้ำกว้างใหญ่เพื่อที่จะเข้าใจมหาสมุทรมากขึ้น ...

ทุกสิ่งคงยังสวยงาม

ต้นไม้คงยังเติบโต ดอกไม้คงยังเบ่งบาน

สายลมหนาวคงยังเวียนมาถึงอีกหน ลมร้อนก็เช่นกัน

บทเพลงคงยังไพเราะหวานซึ้ง

เสียงไวโอลินคงยังอบอุ่นเช่นเคย

กลิ่นกาแฟคงยังหอมกรุ่น หนังสือคงยังน่าค้นหา

หนังรักคงยังโรแมนติก รายการโทรทัศน์คงยังน่าสนใจ

สวนสาธารณะคงยังสดชื่น ไอศกรีมคงยังหวานชื่นใจ

ทุกสิ่งคงยังสวยงาม และเวลาคงยังเดินหน้าต่อได้

หากเพียงเธอไม่เปลี่ยนไป ยังอยู่ข้างกายฉันเช่นเคย

แต่โลกยังคงหมุนต่อไป และฉันยังคงหายใจด้วยความเจ็บปวด ...

คำถาม

บางสิ่งเกิดขึ้นอย่างมีเหตุผล แต่ดับไปอย่างไร้เหตุผลสิ้นดี

เหตุผลมีจริงหรือไม่ ถูกหรือผิดวัดกันที่เหตุผลได้อย่างไร

สิ่งสมมุติที่เรียกว่าเวลา คุณค่าของมันคืออะไรกันแน่

ความสุขที่เรียกกลับคืนมาไม่ได้ และความเจ็บปวดที่คอยตอกย้ำเราอย่างนั้นหรือ

แล้วความเปล่ากลวงในใจของฉันตอนนี้มันคือการตกตะกอนหรือความซับซ้อนของความรู้สึกกันแน่

ไม่มีสิ่งใดที่เราจะสามารถแน่ใจหรือไว้เนื้อเชื่อใจในบุคคลใดได้เลยหรือ

หากเป็นเช่นนั้นฉันควรจะทำอย่างไรในวันที่ฉันตกหลุมรักใครเข้าอีกหน ...

ความรู้สึกของเธอต่อฉัน

เวลาเป็นปัจจัยแห่งความสัมพันธ์สามารถบ่งชี้ความสำคัญระหว่างคนสองคนได้

วันๆฉันเอาแต่คิดถึงเธอ

วันๆเธอเอาแต่ทำงาน

วันๆฉันยิ่งไกลเธอออกไป

วันๆเธอยิ่งไม่สนใจฉันเสียเลย

บางวันฉันบอกให้พักผ่อนเธอก็บอกไม่

บางวันฉันชวนไปไหนเธอก็บอกอยากพักผ่อน

บางครั้งโทรไปเธอก็ไม่ว่าง

อีกครั้งโทรไปเธอมีให้สามนาที

หลายครั้งฉันน้อยใจในความห่างเหิน

แต่ทุกทีเธอตอบฉันด้วยความเฉยชา

สุดท้ายฉันคิดไปคิดมา

มันไม่เกี่ยวกับงานหรือเวลา

มันเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอต่อฉันต่างหากคนดี ...

เพียงผู้เดียวในหุบเหว

ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันอยู่ที่ไหน

สถานที่นี้ชั่งมืดและหนาว

เพียงผู้เดียวในหุบเหว

ฉันเดินหลงทางฝ่าผ่านม่านหมอก

อากาศบางเบา ทำให้หายใจหอบถี่

ความทรงจำวิ่งตามความอึดอัดสูสี

เกิดอาการจุกอกและมวนท้องเฉียบพลัน

ก่อนจะจับความรู้สึกได้ทัน

น้ำตาก็เ่อ่อล้นรินไปเสียแล้ว ...

กำแพงนี้ชั่งหนาและสูง

กำแพงนี้ชั่งหนาและสูง

ฉันเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กที่มีถุงซึ่งเต็มไปด้วยความหวัง

ฉันจะข้ามผ่านกำแพงนี้ไปได้อย่างไรกัน

ฉันยืนคุยกับกำแพงมานานแสนนาน

ฉันสอดส่ายสายตาพยายามหารูเล็กๆหรือส่วนที่แตกร้าว

ฉันคิด กำแพงนี้จะไม่มีจุดเปราะบางเลยหรือ

กำแพงซึ่งผ่านกาลเวลายาวนาน

ทั้งพายุฝนและแดดกร้ากรำ

กำแพงยิ่งหนาขึ้นและสูงขึ้นไปอีก

เรี่ยวแรงฉันค่อยๆลดลงในขณะที่กำแพงดูดกลืนความหวังในถุงอย่างมูมมาม

ฉันมองกลับไปยังเส้นทางยาวไกลที่จากมา

ฉันอ่อนล้าเกินกว่าที่จะกลับไปเสียแล้ว